Fotograf Lublin, Warszawa | OnaOn Studio | Fotografia ślubna

Madzia i Piotrek…. jeeeejciu jak mi trudno napisać cokolwiek, coby banalnie nie było i ckliwie.
Czasem mniej znaczy więcej – i w słowach, i w fotografii, a że kadrów dużo dziś, bo Oni tacy cudni, tacy w siebie zapatrzeni to bez słowotoku będzie.
Myślimy sobie z Pawcikiem, że dzięki zdjęciom poczujecie choć część ich chemii – nam w głowach i sercach, aż bulgotało :D zarówno towarzysząc im w tym wspaniałym dniu jak i spędzając dłuuuuugie godziny nad selekcją i edycją.

Ps. Dzień przed ślubem widzieliśmy Madzię i Piotrka jak spacerowali trzymając się za ręce i patrząc na siebie – i doczekać się jeszcze bardziej tej wspólnej przygody nie mogliśmy, bo to fantastycznie fotografować ludzi którzy tak pięknie okazują sobie czułość:)

Buziaki Kochani:** Doczekaliście się siebie tutaj i Madziowe koleżanki z pracy też;)

Są takie Pary, które wchodzą do naszego domu, siadają z nami na podłodze i opowiadają, opowiadają, śmieją się, słuchają, opowiadają, opowiadają…
Czasem nawet zapomnieć nam się zdarza o chęć napicia się czegoś zapytać lub własnymi łapskami pieczonymi ciasteczkami poczęstować, bo jak już wejdą i usiądą, i mówić zaczną to koniec.
Odlatujemy. W ich świat. Pełen emocji, zdarzeń – z reguły zabawnych, ale i mrożące krew w żyłach się zdarzają.
I choć przychodzą „w interesach” :) to często zostają one do obgadania na saaaaaam koniec, bo jakoś tak wychodzi. Gdy pogadać o ich oczekiwaniach wobec efektów naszej pracy chcemy i o tym jak Oni sobie właściwie to wszystko wyobrażają coby najdrobniejsze marzenie móc spełnić mówią, że Oni fotografie nasze znają i lubią i świadomość, że to My będziemy z nimi tego dnia wystarczy. Że ufają naszemu doświadczeniu, poczuciu estetyki… no nam w ogóle i o efekty się nie martwią. Ufffff…. niby ulga, ale i ciśnienie dwa razy większe, żeby ich nie zawieść.
Z Anetką i Tomkiem było dokładnie tak właśnie. Napisali maila praktycznie w ostatniej chwili. Przejechali szmat drogi z Warszawy, aby się z nami spotkać. Od pierwszego momentu wiedzieliśmy, że będzie…. hm – swojsko:) Gaduły przemiłe, ludzie o masie pasjonujących zajęć, dla których pojęcie czasu chyba nie istnieje.
Fantastycznie było towarzyszyć im w dniu ślubu. Czuć, że to wszystko jest dla nich. Bez spiny. Bez nadęcia i sztuczności. Bez chęci niedoścignionego zadowolenia każdego z Gości. Owszem ludzie są dla nich niezwykle ważni, o bliskich mówili dużo i z ogromną czułością, ale to ich bycie dla siebie, w zgodzie z sobą, zauroczyło nas totalnie.
No i to uczucie wolności w sercu, wiara w to, że jest się tu gdzie powinno się być, z Ludźmi dla których chciałoby się zrobić więcej niż można – cudowne:)